Po mszy św. w ruinach kościoła św. Ducha w Jarocinie można się było napić wina [ZDJĘCIA]

- Kilka tygodni temu montowałem ekipę ze wspólnoty, z którą nam przyjemność współpracować "Siedem Aniołów". Postanowiliśmy pojechać do Ukrainy, żeby tam zrobić półkolonie dla dzieci. Zgłosiło się niewiele osób, sześciu śmiałków, z którymi zapakowaliśmy się do busa. Trzy osoby przyjechały do tego z Belgii. Zorganizowaliśmy mnóstwo sprzętu dla tych dzieci i postanowiliśmy troszeczkę poprzeżywać z nimi ten wakacyjny czas, tam na miejscu. Tym bardziej, że część rodziców jest na wojnie. No trudna sytuacja. Sprzęt zapakowany, wszyscy pełni chęci, gotowi do pracy. Ja miałem ogarnąć transport, busik, załatwiłem "Zieloną Kartę" i pozwolenia wszelkie. Przejechaliśmy przez Słowację. Dojeżdżamy do granicy. W ogóle świetne nastroje. Wszyscy gotowi, chętni do pracy. Pokazuję dokumenty, przejeżdżamy przez granicę po stronie słowackiej i jesteśmy już na stronie ukraińskiej, gdy podchodzi pogranicznik, bierze dokumenty, patrzy w dokumenty, patrzy na mnie i jeszcze raz patrzy w dokumenty, zagląda pod samochód. Jechałem wtedy akurat oplem vivaro. A on tak patrzy na mnie i mówi: "Dacia?", a ja mu na to "Dacia?". Okazało się, że my w klasztorze mamy dwa samochody, opla i dacię. A to oznaczało powrót do Polski. Nie chciał rozmawiać - opowiadał franciszkanin, który już w czasach jarocińskich znany był ze swoich niekonwencjonalnych pomysłów i zachowań.

- Nie mogę zadzwonić do swoich braci, no bo co ja im powiem... Co robić? Zadzwoniłem do mojego współbrata, do którego jechaliśmy, do ojca Idziego. On zresztą pracował kiedyś w Jarocinie. Pewnie są tutaj tacy, którzy go pamiętają. Nic się nie zmienił, oprócz tego, że przytył. A on mi mówi: "daj mi 4 godziny i jestem u was". A to była godz. 23.00. (...) On przyjechał i słuchajcie, w ogóle nie nawiązuje do tego, co się wydarzyło. Nie mówi: "jak można coś takiego było zrobić?". On po prostu pyta o to, jak się czujemy, podchodzi od tych wolontariuszy i mówi: "fajnie, że jesteście, jakoś przez to przebrniemy". To jest prosty, dobry człowiek. Rozmawialiśmy w samochodzie na różne tematy. I on stwierdził, że jedyna rzecz, która go martwi to to, czy zdążymy na godzinę 9.00, żeby odprawić mszę świętą, bo ludzie przyjdą do kościoła i nie wiedzą, że tutaj jest. Historia kończy się w ogóle przepięknie, bo jest godzina 8.55, kiedy docieramy na miejsce - opowiadał ojciec Kordian.

- Na koncercie Kasia Nosowska, która bardzo w ogóle ma ciekawe teksty i komentarze pomiędzy utworami, powiedziała takie słowa, których nie powtórzę dokładnie, ale sparafrazuję tylko. Mówiła o tym, że żyjemy w świecie, gdzie jesteśmy obwarowani nakazami, zakazami. I człowiekowi czasami tak ciężko się poruszać, po prostu czuje, że na plecach taki bagaż, że cały czas coś musi albo coś powinien. Pozwólcie sobie, powiedziała, żeby chociaż przez kilka chwil robić to, co podpowiada wam serce. Kto z was może sobie na to pozwolić? Szczęśliwi - podkreślał kaznodzieja. - Kościół można również postrzegać przez pryzmat nakazów i zakazów. Ale jeżeli wejdę w to głębiej i zrozumiem, że to, co się dzieje w Kościele, to co się dzieje we wspólnocie, to może łatwiej będzie przyjąć, we wspólnocie, to uczenie się odkrywania tego świata. To propozycja Boga. To jest sygnał miłości Pana Boga do Ciebie. Bóg pragnie, żebyś był szczęśliwy. Bóg pragnie, żebyś była szczęśliwa. Bóg pragnie, żebyś był bogaty. Bóg pragnie, żeby ci się w życiu udawało, żeby to coś, co jest w twoim sercu, przynosiło owoce. Bóg nie pragnie twojego cierpienia. Nie pragnie tego, żeby cię udupić gdzieś, w jakiejś sytuacji, żebyś utknął i nie mógł się ruszyć w żadną stronę. Ten powiew wiatru, to, co nas otacza, ten cały świat stworzony, on jest cały czas sygnałem dla nas do życia. Dlaczego mamy żyć zgodnie z tym, co nam podpowiada serce? Bo to sumienie, ono jest najistotniejsze i to Bóg mówi w twoim sumieniu do ciebie. Nikt nie ma wglądu w to, co się dzieje w twoim sercu, tylko ty. Słuchaj uważnie tego, co tam się dzieje w środku. Słuchaj uważnie, jak bije twoje serce. Bądź otwarty na to, że ta rzeczywistość naprawdę jest propozycją, pomimo wszystko zaproszeniem do miłości.