W Lgowie modlili się przy odnowionej kwaterze grobowej rodziny Gorzeńskich i Skarżyńskich [ZDJĘCIA]

Eucharystię sprawował ksiądz Przemysław Kubiak, proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela w Brzóstkowie, do której należy zabytkowy drewniany kościół we Lgowie. Po wspólnej modliwie na przykościelnym cmentarzu odbyła się uroczystość przy nowej kwaterze grobowej rodziny Gorzeńskich i Skarżyńskich. W tym miejscu wartę honorową wystawili żołnierze z 16. Jarocińskiego Batalionu Remontu Lotnisk.

W trakcie hymnu wykonanego przez Orkiestrę Dętą Miasta i Gminy Żerków wciągnięto flagę państwowa na maszt znajdujący się w pobliżu nagrobków. Następnie ksiądz Kubiak przewodniczył modlitwie za duszę majora Gorzeńskiego i jego podkomendnych oraz poświęcił nową kwaterę rodziny Gorzyńskich i Skarżyńskich.

Michał Surma, burmistrz miasta i gminy Żerków podziękował licznie zgromadzonym uczestnikom uroczystości, którzy w ten sposób manifestują swą pamięć wobec bohaterów naszej ziemi. Następnie głos zabrał dr Emilian Prałat, kierownik Muzeum Adama Mickiewicza w Śmiełowie.

Zgromadzone delegacje, reprezentujące władze samorządowe i lokalne organizacje złożyły kwiaty i znicze na mogile dowódcy frontu południowego Powstania Wielkopolskiego oraz na grobie poległych mieszkańców ziemi lgowskiej. Uroczystość uświetniła salwa armatnia w wykonaniu Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w Żerkowie.

Gminie udało sie pozyskać dofinansowanie w kwocie 48.608 zł na wykonanie nowej kwatery grobowej rodziny Gorzeńskich i Skarżyńskich na cmentarzu we Lgowie z Rządowego Programu Odbudowy Zabytków.

Zbigniew Gorzeński urodził się 15 lutego 1869 roku we Lgowie koło Jarocina. Był ostatnim potomkiem w linii męskiej rodu Gorzeńskich, herbu Nałęcz. Studiował rolnictwo na Uniwersytecie Berlińskim. Po śmierci ojca w 1898 roku odziedziczył majątek Tarce i mieszkał tutaj z matką i młodszym bratem Ludwikiem. 22 kwietnia 1901 roku ożenił się z Anielą Biegańską (1875-1920). Małżeństwo było jednak bezdzietne. Służbę wojskową w armii pruskiej w pułku ułanów w Miliczu odbył w latach 1902-1903. Został mianowany podporucznikiem. Popierał działalność polskich towarzystw i organizacji. Pomógł w budowie katolickiej Szkoły Powszechnej w Tarcach, która została otwarta 7 maja 1914 roku. Był także opiekunem jarocińskiego ruchu skautowego.

Znalazł się wśród dziesięciu założycieli Wielkopolskiego Towarzystwa Łowieckiego i pełnił funkcję jego wiceprezesa aż do wybuchu I wojny światowej. Często wyjeżdżał na polowania w góry. Rozwijał w Tarcach ośrodek sztucznej hodowli zwierząt o łącznej powierzchni ponad 200 hektarów. Od 1918 roku pełnił funkcję przysięgłego w Sądzie Okręgowym w Ostrowie. Po powstaniu w listopadzie 1918 roku oddziałów polskich w Jarocinie jednogłośnie wybrano Gorzeńskiego na dowódcę, a 7 stycznia 1919 roku mianowano go dowódcą VI Okręgu Wojskowego z siedzibą sztabu w Jarocinie. Był współorganizatorem 11 pułku strzelców wielkopolskich. Od 24 marca 1920 roku na własną prośbę, ze względu na zły stan zdrowia, przeszedł do rezerwy jako kapitan, a 28 maja 1921 roku awansowany został do stopnia majora. Za walki powstańcze odznaczony został Krzyżem Virtuti Militari V klasy.

Osiadł w swoim majątku w Tarcach i zajął się sprawami rolnymi oraz społecznymi. Gdy w 1922 roku utworzono w Jarocinie Towarzystwo Powstańców jego komendantem został Zbigniew Gorzeński. W dniu 20 listopada 1922 roku Rada Miejska przyznała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jarocina. Popierał i uczestniczył w pracach jarocińskiego „Sokoła’’ oraz wspierał Kurkowe Bractwo Strzeleckie w Jarocinie, którego był honorowym członkiem. Zmarł 12 czerwca 1926 roku w Tarcach. Po uroczystościach pogrzebowych w parafialnym kościele w Wilkowyi, trumnę złożono w rodzinnym grobowcu we Lgowie. Imię Zbigniewa Gorzeńskiego nosi jedna z ulic w Jarocinie oraz park znajdujący się u zbiegu ulic Śródmiejskiej i Hallera, gdzie w centralnym miejscu znajduje się pomnik majora.